narasta kryzys wartosci
i wszystko staje sie niczym

gdy wszystko staje sie niczym
ograniczone spojrzenie na problem
zatrzymuje odruchy na krzywde
reakcje na dobro zrownuja siê z zerem
pieniadze zabiora ochlapy uczuc
ulice zape³niaja tlumy- tlumy manekinow

szmalec bedzie glownym tlem
starosc, m³odosc zbudza gniew
wiedza , madrosc a zdrada i gwalt
przekupiony zlotem nikly cien

oblepione smrodem sciezki kary
okradzione groby matek i ojcow
zniewolone slowa zamkna oczy
po to by nie widziec swojej agonii

narasta kryzys wartosci
i wszystko staje sie niczym!
to juz koniec!
to juz koniec!
to juz koniec!
to juz koniec!